در گوش کاغذ خواندند
تو از درختی و اگر سعی کنی
دوباره درخت خواهی شد
و بدین امید به هر نوشته ای نن داد
و هر چه خواستند برویش نوشتند
و هزاران بار مچاله شد و بازیافت
و کاغذی نو
و هر وقت پرسید اگر از درخت بودم
چرا جدایم کردید؟
تکامل را به رخش کشیدند و سوزاندنش
و برای دیگر کاغذان خواندند:
آنرا که خبر شد خبری باز نیامد!
من هم کاغذم
نوشته شده توسط مجنون طالقانی در ساعت 13:13 | لينك ثابت |
عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
که گناه دگران برتو نخواهند نوشت
من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت
.
.
نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل
تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت
-------------------------------------------
نوشته های شخصی من
درد دل
زخم روح
خوشحال میشم نوشته هام رو نقد کنید
که گناه دگران برتو نخواهند نوشت
من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت
.
.
نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل
تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت
-------------------------------------------
نوشته های شخصی من
درد دل
زخم روح
خوشحال میشم نوشته هام رو نقد کنید
