و دلم هنوز باور ندارد که این خاکها
تو را از من پنهان کرده اند
چه کسی می فهمد که دلم
برای نوازش نگاهت تنگ می شود
چه کسی می تواند که آرامش صدایت را
برایم هدیه بیاورد
دلم گرفته
حلقه اشکم شکسته شد
چشمانم را بستم و با یاد خاطراتت گریه کردم
و وقتی چشمانم را باز کردم
همه چیز واضح بود
من بودم و مزار تو و سکوت سرد گورستان
و اکنون بجای آغوش گرمت
خاک سرد مزارت را در بر گرفته ام
مادر دلم گرفته
که هر دل گرفته ای را آغوش مادرش پناهگاه است
ومن...
مادر پناهم بده که این خاک اشکهایم را به تمسخر گرفته
و سرمست ازینکه تورا از من گرفته
پوزخند میزند
دلم گرفته مادر
دلم گرفته
واژه ای که بر دهان هر بی سروپاییست
برای زیبا جلوه دادن لجنزار هوس هاشان
روکش عشق کشیدند که بس زیبا جلوه می کند
عشق را معنی می کنند تا صفت خود را عاشقی بخوانند
و نمی دانند که بس بی صفت اند
عشق یک است
عشق شروع است
که در دل ،ما تا هزار،ده هزار و بیشتر راهم عشق می نامیم
و خود را عاشق
حتی عشق را هم تحریف میکنند!
غم دوریت کلافه ام کرده
اندوه چشمانت را برایم هدیه بفرست
که به همان هم راضیم!
آرامشم را در پی چشمانت گم کرده ام
دیگر از چه بنویسم که خیال چشمانت فرصتی
برای تمرکز افکارم نمی دهد
نگاهم کن ای فرستاده خدا
تا زیباترین آوای جهان را بگویم
می خواهم از تو بگویم
ای آوای لطیف خدا در این جهنم دنیا
می خواهم بگویم که تنها آوای تو و خیال چشمانت است
که مرا درین دنیای پوچ تنهایی رها نکرده
نگاهم کن و مرا بخوان که بنویسم :
ای آرامش من نجاتم بده.
که نبودنت هست و بودنت نیست
نبودنت دلم را به جنگ تضادها می برد
که در نبودت بودنم را نمی خواهم
ودر بودنت لذت نیستی را تجربه می کنم
و این معنای عشق من است
که این پیله زشت و بدبو مدتهاست که بین من جدایی افکنده
پس کی ازین کرم بدریخت به پروانه می رسم
این پیله ای که روز به روز قطورتر می شه
پس کی میخواد پاره بشه
"من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
آدم آورد درین دیر خراب آبادم"
مرا به من برسانید که سخت دلتنگم!
خسته از زمزمه های بیهوده این شهر شلوغ
که در گوشم ترانه وسوسه انگیز زندگی می خواند
خسته از زرق و برقی پوچ که مانند آب شدن شکلاتی در دهانم
تنها لحظه ای می تواند تلخی روزگار را از کامم بگیرد
رهایم کنید که من
اینها را به شما می بخشم
تنهایم بگذارید
خواهش می کنم
هرچه لحظه ها پربارتر
تجربه هایت گرانبهاتر
لحظات را به سادگی نمیران.
که گناه دگران برتو نخواهند نوشت
من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت
.
.
نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل
تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت
-------------------------------------------
نوشته های شخصی من
درد دل
زخم روح
خوشحال میشم نوشته هام رو نقد کنید
